LGBTİ’lerin Deli Aysel’i ve Freddie Mercury’si anılacak

9 Eylül 2015 Tarihinde Tarafından Emek, Genel, Kadın, Velev ki Kategorisinde Yayınlanmıştır.

Pazar günü, Çanakkale’de geçirdikleri trafik kazasının ardından aramızdan ayrılan, Şişli Belediyesi Başkan Danışmanı, LGBTİ aktivisti Boysan Yakar (31), LGBTİ aktivisti, feminist Zeliş Deniz (33) ve Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Felsefe Bölümü öğrencisi Mert Serçe (27) için 13-14 Eylül’de, İstanbul’da anma düzenlenecek.

Dostları, pazartesi günü saat 20.00’de Şişli Belediyesi Elmadağ Parkı ve Şişli Merkez Mahallesi Parkı’nda ihtiyaç sahiplerine Boysan, Zeliş ve Mert adına yemek dağıtılacaklar.

Facebook üzerinden açılan etkinlik sayfasına göre program şöyle:

https://www.facebook.com/events/430100477180823/

Merhaba,

Boysan ve Zelis’i bu Pazar mezarları başında anıyor, Pazartesi günü de Boysan, Zeliş ve Mert için yemek dağıtıyoruz. Program ayrıntıları aşağıdadır. Servisler ve yemek katılım durumuna göre ayarlanacagi icin lütfen kesin katılım durumunu bildiriniz.

 

PAZAR (13 Eylül 2015)

14.00 Zincirlikuyu Mezarlığı’nda Boysan’ın yanında buluşuyoruz.

15.00 Otobüsler ile Zeliş’i anmak üzere Yeni Kanarya Mezarlığı’na hareket ediyoruz.

17.00 Yeni Kanarya Mezarlığı’ndan Zeliş’in annesinin evine aileye desteğe gidiyoruz.

18.00 ilk otobüs Şişli’ye dönüyor.

19.00 ikinci otobüs Şişli’ye dönüyor.

*Otobüsler ücretsiz olup Şişli Belediyesi’nden temin edilmiştir.

 

PAZARTESİ (14 Eylül 2015)

18.30 Boysan’ın evinde buluşup otobüslerle Zeliş’in annesinin evine 7 yemeğine gidiyoruz. Yemek sonrası tekrar otobüslerle Şişli`ye dönüyoruz.
*Yemekler vegan olacaktır.
**Yemekler ve transfer ücretsiz olup Şişli Belediyesi’nden temin edilmiştir

20.00 Şişli Belediyesi Elmadağ Parkı ve Şişli Merkez Mahallesi Parkı’nda ihtiyaç sahiplerine Boysan, Zeliş ve Mert adına yemek dağıtılacak.
* Yemek dağıtımına katılabilirsiniz

21.30 Çorbada Tuzun Olsun İstanbul İnsiyatifinden Ayşe Tükrükçü Boysan, Zeliş ve Mert için sokakta yaşayan insanlara çorba ve helva dağıtacak. Bu masrafı oluşturduğumuz kumbaradan ödeyeceğiz.
*İsteyen 1 – 2 arkadaşımız dağıtıma katılabilirler.

Önemli Not: Zeliş’in ailesi yanlış anlamayalım diye uzun uzun sebeplerini anlatarak, kılık kıyafetimizin cenaze için uygun olmasını rica ettiler. “Mini etek şort vs den rahatsız olmuyoruz” diye özellikle altını çizdiler. Hangi durum için akraba/komşular başlarını ağrıttı bilmiyoruz ama çok mahcup bir yerden ricada bulundular. Lütfen bu durum üzerinden bir polemik veya tartisma yaratmadan ricalarına saygı duyalım. Hangi cenazemizde arkadaşlarımızın ailesi bize bu kadar “gerçek” bir yerden sahip çıktı ki?

Teşekkürler.
 

Dünyanın dört bir yanından mesaj yağıyor

Mehtap Doğan

Bilirsiniz ölenlerin ayakkabısı hem evde cenaze olduğu anlaşılsın hem de ihtiyaç sahipleri alsın diye kapı önüne koyulur. Metin çekip paylaşmış bugün, kapı önüne koyulmuş bir çift sarı, pullu ayakkabıyı… Sarsıla sarsıla ağladım. Sanırım ben sahiden gittiklerini, bugün, o fotoğrafı görünce anladım.

Cumartesini pazara bağlayan gece, saat 02:30 civarında, mail grubuna “Çok acı kayıp” başlığıyla bir mail düştü. Ülke gündemi malum, yine kim öldü acaba diye açtığımda Zeliş’in ve Boysan’ın adını gördüm. Maili defalarca okuduğum, yazan arkadaşla konuştuğum, kazayla ilgili ne bulduysam baktığım halde inanmadım, inanamadım. O saatte ayakta olduklarını bildiğim insanları bile “ya doğru değilse” diye arayamadım. Belki birileri bir şey yazar umuduyla, Boysan’ın, Sema’nın, Zeliş’in sayfalarını, saat 5:00’e kadar yoklayıp durdum.

Boysan en son “Arkadaşlar bir kaç gün önce İstanbul’dan ayrıldım. belli ki bir kaç gün daha dönmeyeceğim” yazmış. Zeliş de rüyasını paylaşmış:”Rüyam da uçabilen ufak bir orman perisiydım. Büyük bir ormanda bir sürü insan, bir noktaya doğru yürüyordu. Onlar da peri olacakmış ama haberleri yok. Akın akın giden insanlara görünmemem lazımdı.Tek peri ben değildim.bir sürü vardı. Sonra perilere saldıran bir yaratık çıktı.Uçarak havada dağıldık, yüksek binaların üstünde… Sezen Yalçın’ın evi varmış.Diğer peri arkadaşları da alıp Sezen’e gittik. Çok çok güzel ve stresli rüyaydı..Peri olma ayini falan da yasadım..:) Uçasım mı var?”

Kimse bir şey paylaşmadıkça rahatladım ama “Ne olur gerçek olmasın” diye zırıl zırıl ağlamaktan da kendimi alamadım Ne Zeliş’e ne Boysan’a uçup gitmeyi konduramadım. Bu kadar mücadeleci insanların bu kadar kolay ölmesini de anlayamadım.

Ta ki her onur haftasında Boysan’ın ayaklarında görmeye alışık olduğum, “Koca ayaklarına hiç olmuş mu?” diye dalga geçtiğim o sarı, pullu ayakkabıları kapı önünde görene kadar.

“Bir ayakkabıma bakıyorum, bir de size bakıyorum. Değmez diyorum…” deyip gülüştüğümüz, basının “CHP’yi karıştıran özel kalem müdürü” diye hedef gösterdiği haberleri süsleyen fotoğraflarda ya elinde ya ayağında olan, Onur Haftası’nda bir başka anlam taşıyan “politik” ayakkabılar…

Bilenler bilir çeşitli dönemlerde, LGBTİ’lerin hak mücadelesi için başlattıkları Onur Haftası’nın basın danışmanlığını yaptım. Boysan ile hem o dönemlerde hem de Benim Çocuğum filminin yapım ve gösterim süreçlerinde birlikte çalıştık. Gidişi kahretse de canlı yayına çıkacağı gün uyuya kalması, filmin finalini beklerken kuliste sarhoş olmamız, gala gecesi için birlikte çıktığımız alışverişte zevklerimiz hiç uyuşmayınca yollarımızı ayırmamız, yan yana kabinlerden bağıra çağıra yaptığımız geyiği kimsenin duymadığını sanmamız, onur haftalarında giydiği “fantastik” kıyafetlere bakmadan feministleri rüküş bulduğunu söylemesi gibi onunla ilgili hatırladığım her şey yüzümü güldürüyor.

Hayatımdaki en “çileli” ama en eğlenceli PR çalışmasını Onur Haftası için yaptım sanırım. Çileliydi çünkü , her sabah ya yorgunluktan ya eğlenmekten uyuya kalan Boysan’ı uyandırmak gibi bir görevim vardı. Neyse ki annesini tanıyordum. Ona ulaşamazsam ben Sema’yı, Sema mahalle bakkalını arıyor, konu komşuyu, esnafı seferber ediyorduk.

O benim için çalışma arkadaşından daha öteydi…

Dostluğunu, gülen yüzünü, altı astarı birkaç kap yıkayacağım diye bütün ofisi ıslatarak beni çileden çıkarmasını, birlikte çıktığımız alışverişte aldığım her şeyi renksiz bulup bıraktırmasını, daha nice şeyi hiç unutmayacağım.
Lezbiyen, gey, biseksüel, trans ve interseksler hakkında ikisinden de çok şey öğrendim, daha öğreneceğim çok şey vardı, eminim…

Sanırım bu iş Samet’in çabasıyla olmuştu. 22. LGBTİ Onur Haftası öncesi, Boysan Rıdvan Akar’ın sunduğu Hayatın Tanığı programının konuğuydu. Onu siz de tanıyın ve unutmayın diye bir kez daha paylaşayım istedim…
Canım, seni ve Zeliş’i çok özleyeceğim. #SenYoksanÇokEksiğiz

 

Sezen Yalçın

Orman perimiz, deli kızımız Zelisimizle, hayatta gördüğüm en göz alıcı divamız, koca yürekli Boysanımızı sevginin sonsuz olduğu, gökkuşağının hiç kaybolmadığı yere uğurladık..

Yanımda olduğunuz zamanlarda size hiç teşekkür etmiş miydim hatırlamıyorum. Dün ettim.. Meğer ne çok teşekkür edecek şeyim varmış size arkadaş.. Düşün düşün bitiremedim.. Duysanız siz bile şaşardınız.. Boysan gözlerini kısarak güler, sonra iri cüssesinin farkında değilmiş gibi belimi kırarcasına sarılırdı, Zelişim sımsıkı öperdi boynumdan bi de küfür savururdu keyfi yerindeyse..

Bence hepsini duydunuz da, devam edeyim diye ses etmediniz..

Biliyorum dün namaz sırasında megafonun ayarıyla da siz oynadınız, yıllardır şarkılarla sloganlarla ses verdiğiniz mikrofona dua sesini yakıştıramadınız. Cemaat sinirlendikçe siz ne kadar eğlenmişsinizdir yukarıda..

 

Sedef Çakmak

Canlarımız Zelis Deniz ve Boysan Yakar ne yazık ki korkunç bir trafik kazası sonrası dün aramızdan ayrıldılar. Onların LGBTİ hareketindeki önemini açıklamaya satırlar yetmez. Her ikisi de idealleri uğruna dünyaları karşısına alan, içinde insan, doğa, adalet ve hak mücadelesi sevgisinden başka bir şey barındırmayan kişilerdi.

Hepimizin başı sağolsun.

 

Boysan Yakar Zeliş Deniz

11998829_131663407180939_8527998477103032514_n

 

Barış Aras

Buraların tadı kaçtı,belki oralar daha eğlencelidir. Kesin gullüm yapıyosunuz orda.Sevdiklerinin çoğu orda zeki mürenle bile samimiyeti kurmuşsundur.Bizde gelicez zaten siz ortamı ayarlayın ..

 

Erhan Şimşek

Diyarbakır’da Roşin davasında cesur bir yürek olarak tanımıştım seni. Attığın her adımı yakından gururla takip ettim. Daha yapacak çok iş, gidilecek çok yol varken, bu gidiş hiç olmadı. Yüreği güzel insan ışıklar içinde uyu.

 

Tangör Tan

Ahh be Boysan’ım ahhh bee… Bu boka sarmış ülkenin umuduydun. Seni çok özleyeceğim.

 

Röya Karakurt

Şişli camii’nin önünde yolumu çevirmiştin! nereye lubunya götü başı sallaya sallaya demiştin eve gidiyorum demiştim.sende ‘bende nero’ya gidiyorum demiştin.bi arkadaşla buluşucam’ demiştin.ben de ‘kolimi kesiyorsun’ demistim, sende o musmutlu kahkahanla ‘yok abla laçom var benim’ demiştin! boysan o karşılaştığımız yerde seni toprağa vermek için mi toplanacağız? saçmalıyorsun, kalk orda işin yok senin, zelişede söyle! seni çok ama çok seviyor küçük lubunyan.

 

 

Erkut Emcioğlu

Uc, bes cesur yurek vardi zaten… Tum camianin kisacik omrun de yaptiklarin icin sana tesekkur borcu var Boysan, hem de gani gani…

 

Refret M Malkoç

Canım benim, ne diyeceğimi bilmiyorum, kapıyı aniden açıp selammm ben geldim desen yine! Yine beni tatlı tatlı kızdırsan, tamam anne başüstüne desen, sonra gel buraya deyip sarılsan, güzel enerjinden bize de versen… Yerinde huzurlu ol inşallah, seni çok arayacağız…

 

Rosi Da Koyuncu

Aşk olsun sana çocuk aşk olsun bizi bırakıp nereye gitti. frown ifade simgesi Direnmek güzeldir aşkım diyordun son pride… Onlar bize saldırdı biz tüm dünyayı ayağa kaldıracaz diyordun… Gözün arkada kalmasın Aşk kazanacak…

 

Uli Böhnisch

In the name of the whole “Çürük – The Pink Report” and “Trans*Marseille”-crew, I want to express my deep deep sadness about the loss of one of our dearest crew members, Boysan Yakar. Without him, these documentaries would have never existed, without Boysan, I would have never started this work. It was a huge honor for me to capture this incredibly beautiful person with my camera and I will forever be thankful for the love and joy he shared with all of us. Our deepest feelings go with his family and friends in those difficult days.
Rest in peace, dear Boysancim. Your words will stay alive in my documentaries and your soul will stay with us, forever.

 

Çürük - Boysan Yakar

 

Toni Galbany

Boysan’cım,

Thank you for believing and fighting so actively for a better world. In every smile of mine, in every accomplishment I will make, there will be a piece of you. You brought brightness to the darkness of many people’s lives with your braveness, determination and self-confidence, when nobody had the guts to stand for our rights. Istanbul won’t be the same without you. Allah bless you and your family. Keep sending us light! We won’t ever let you down! We love you, we admire you, we won’t forget you and we will always miss you.

Sonsusa kadar kalbimizdesin. Seni çok seviyoruz.

 

Boysan Yakar

 

Yıldız Tar

Bir kuş uçurun oradan bize Deli Aysel ve Freddie Mercury…

 

Selim Arıtürk

Your last day with us in Washington, just a short while before you took that great profile photo, and just before you flew back home to Istanbul. Deputy Secretary Higginbottom, Pepe, Mindy, and I were all so proud to be there with you.

Boysan Yakar