Emel’in Gözleri

13 Ekim 2015 Tarihinde Tarafından Emek, Fotoğraf, Kadın Kategorisinde Yayınlanmıştır.

10 Ekim’de DİSK, KESK, TMMOB ve TTB’nin düzenlediği Barış Mitingi’nde, alçakça yapılan bombalı saldırı sonucunda, Ankara Tren Garı’nın önünde yitirdiğimiz 100 den fazla arkadaşımızdan BTS (Birleşik Taşımacılık Çalışanları Sendikası) üyesi ve Ankara Şube YK üyesi Ali Kitapçı’nın cenazesinden… Fotoğraftakiler eşi, Tarım Orkam-Sen MYK üyesi Emel Iraz Kitapçı ve oğlu Artun Siyah Kitapçı
Artun yetim kaldı. Bazı tesadüfler olmasa öksüz de kalabilirdi. İkinci bombanın patladığı noktada Tarım Orkam-Sen korteji beklerken, tertip komitesinin uyarısı üzerine iki sıra öne geçiriliyor. O noktaya bu kez BTS düşüyor. Ve BTS’den 13 arkadaşımız, yoldaşımız ölüyor. Bomba beş dakika önce patlatılmış olsa ya da kortej sırası değişmese belki de Tarım Orkam-Sen üyeleri ölecekti.

Salih Usta

Dün arkadaşlarla Emel’e başsağlığına gittik. Önce söyleyememişler Artun’a, bizim varmamızdan az önce söyleyebilmişler babasının öldüğünü.

Çocuklar ölümü, hele hele babalarının ölümünü nasıl karşılar? Artun “neden?” demiş ve gözyaşlarına boğulmuş!.. Var mı bir çocuğun bu sorusunu yanıtlayabilecek bir büyük?

Bu fotoğraf sanki bir sentez. Dökülmüş gözyaşlarını da saklamıyor. Evet o gözler gözyaşı da döktü -Gözyaşlarını içimize akıtırız bazen, bazen de hıçkıra hıçkıra ağlarız. Ağlamak ayıp değil ki. Korkmak da ayıp değil. “Ne ölümden korkmak ayıp ne de düşünmek ölümü” demiş Nazım. Ama korkumuza teslim olmayız; teslim olmayız katillere,cehalete, bu çürümüş düzene, faşizme…

 

Emel Iraz Kitapçı

 

Emel’in gözlerinde önce büyük bir acı var elbette. Ama kin ve nefret yok. Dik duruşunun ifadesi bu bakış. Sarsılmaz bir kararlılık, canilere ve katillere meydan okuma var bu gözlerde!.. Ve bu duruş “Bizi kırabilirsiniz ama asla bükemediniz, bükemeyeceksiniz”in duruşu.

Sanmayın ki bu fotoğrafı yorumluyorum. Hayır, bildiğim tanıdığım Emel’i anlatıyorum. O aynı zamanda bütün anneler kadar şefkatli, ama bir adım önde, bilinçli bir anne. Artun’a sevgiyi öğretecek, insanlara ve doğaya saygıyı, barışı ve kardeşliği, insanlık onurunu, özgürlüğü, mücadeleyi ve direnmeyi… Ve babası sevgili Ali yoldaşımızın bu uğurda onurluca öldüğünü anlatacak.

 

Emel Iraz Kitapçı

 

Bu fotoğraf O’nu, benim söylediklerimden daha güzel anlatmış. Ahmed Arif’in

“Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip…
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne – üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının…
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.”
dizelerine bundan güzel karşılık olur mu?

Dün Emel’e “Gözyaşı pınarlarından gelen yaşları bırak gitsin, sıkma kendini, ağla” demiştim. Şimdi de kendime söylüyorum.

“Gözlerinden,
Gözlerinden öperim”
Emel arkadaşım, yoldaşım…
***
Fotoğraf: Reuters/Ümit Bektaş
Kaynak: https://salihustablog.wordpress.com/2015/10/12/emelin-gozleri/